Ölümü göze almış bir insanla ölümü aşmış bir insan asla aynı mertebede değildir.
Ölümü göze almış bir insan, birilerinin kahramanıdır. Ancak Ölümü aşmış bir insan, gizli yüreklerin, derin akılların, gelecekte yarattığı faydanın büyüyerek ismi bile anılmadan anlayışlarda sonsuzlaşan herkesin kahramanıdır.
Ölümü aşmış insanlar, kendilerine rağmendir. Ölümü göze almış insanlar ise, kendi bilinci içerisinde kendisi olarak ve bir tarafı bile olsa kendisi için olanlardır.
Ölümü aşmış insanlar hayattır. Ancak onlar, insanların anlayış formlarının üzerinde bir kimlik oldukları için anlaşılma olasılıkları pek düşük insanlardır. Öylesine yalnızdırlar ki, onların yalnızlığını giderip moral vermek isteyenler bile onlar için ayrıca bir yüktür.
Onları kendi kriterlerine uygun sevmek, ancak onlar gibi olanların sezebileceği bir yakınlıktır. Gerisi sadece orta seviye zekaların melonkolileri, dertleri, tükenmeyen şikayetleri, gelgitleri ve acımasız uzaklıklarıdır.
Bu nedenle, ölümü göze alanlar öldürebilir. Ancak ölümü aşanlar, ölüme rağmen hayat verir.
Ölümü aşanlar, dünyanın en kibar ve en çatlak sevimlileridir. Onlar, anlaşılana değin pek çok yoruma uğrayan ama hiçbir yorumun Onları bağlamadığı bir özgürlükte ve özgünlükte yaşarlar. Bazen bu, tam tersi şeklinde de görülebilir.
Dünyanın en çok canı sıkılan enerji pıtırcıkları, ölümü aşmış zekalardır. Onlarla karşılaşırsanız kıymetini bilin. Çünkü ne zaman ortaya çıkıp ne zaman ortadan kaybolacaklarını bir tek Allah bilir. Çünkü onların yükü, yoğunluğu, idare ettikleri konular, başlıklar, derinlerde yaşadıkları örgüler ve örüntüler, tüm insanlığın bütün örüntülerinin toplamından fazladır.
Onlar kriter dışıdır. Ölümü göze alanlar gibi kısıtlı kriterlerde yer almazlar.
